Ob Bayern, Hessen, Sachsenland,
Ob Pfalz, ob an der Waterkant,
Jed´s Völkli hot sein Dialekt,
In dem so manch´ Geheimnis steckt.
So au am See giit´s Wort und Name,
Die fallet völlig us em Rahme.
Hört sich´s au oft chinesich a,
De Seehas stört sich do it dra.
Zum Eisereche seht me "Bohle",
En guete Deifel isch en "Tschole",
Und "Frichtlen" seht me selle Bengel,
Wo alles sind, nu konne Engel.
En blede Schwätzer isch en "Lalle",
En "Tralare" macht om schier malle,
"Lomsieder" sind vu selle Leit,
dene nix goht über d'Gmüetlichkeit.
"Pfennigfuxser" oder "Kümmelspalter",
En "nintige Socke" - loser Falter,
"D´Erdesieche" und "Sidian"
G´höret au no zu dem G´spann.
"Allefenzig" isch, wer it pariert,
De "Schnorrewackler" d´Gosch verliert;
Und die, wo jedem Schurz nolaufet,
Tuet me "Mädlefieseler" taufe.
"D´Sulude" kennt me a de Witz,
Dem "Simpel" fehlt´s am Geistesblitz.
Dem runde Wecke seht me "Bürli",
De kläne Goofe "War", natürli.
"Kleferi" seht me sellem Ma,
den me it leide und it schmecke ka.
De "Fatzke" g´hört zum gleiche Haufe,
"Dammglonker" dont am Hafe laufe.
Gar g´späßig schwätzt me do am Damm,
zum Beispiel grad: "H o t k o n n k o n n K a m m ?"